همیشه بدم میومده از تسلیت گفتن و شنیدن

از تعارف های بیخودی که جز تیکه پاره کردن کلمات واسه نشون دادن همدردی نیست و چه بسا بی خود و مزخرفه، جز القای یه حس تکراری هیچ مفهومی نداره.

من دلم میخواد وقتی کسی رو از دست دادم به جای دم و باز دما پشت سر هم واسه ادعای یه کلمه بازوهای یه نفر بپیچه دورمو سنگینیشو بندازه رو شونه هام ،شونه های که خم شدن زیر بار این غم، و  سنگین تر شه وجودم زیر سنگینی تنش.نفساش گرم کنه وجودمو انگشتاش که ضرب بگیره پشتمو منظم کنه ضربان قلبمو.بعد با همون چشای خیسش زل بزنه تو چشامو بهم بفهمونه که میفهممت.

سرشو بندازه پایینو بره و  موقع رفتن سنگینی دستشو حس کنی و....

یه دفعه دچار خلا بشی بعد اروم ترو سبک تر از قبل.

.....

خودم واسه غم هر کسی که نمیتونه غم اخرش باشه این کا رو کردم.

اما من لعنتی امروز واسه یه آدم،نه یه شاه پری نتونستم هیچ کاری بکنم !!

حتی نتونستم تو چشای خیسش نگاه کنم یا دستشو محکم تو دستای یخ کردم بگیرم

انگار مسخ شده بودمو بی حس،یه سرمای عجیبی توی جونم لونه کرده بودو قدرت هر کاری ازم گرفته بود حتی حرف زدن

چه مرگم بود امروز....

چرا وقتی خبر شنید. وقتی یخ کرد. وقتی رنگش پرید.وقتی گریه کرد.وقتی به زمینو زمان فحش داد.محکم بغلش نکردم؟چرا سرشو نذاشتم رو س ی ن م و ارومش بهش نگفتم من هستم؛می فهممت چرا نگفتم الان دایی اروم خوابیده جاش خوبه از اون همه درد راحت شد،از تیغ جراحیو اون همه لوله تو بدنش....

چرااااااا نگفتم؟؟؟؟؟ چه مرگم بود؟

چرا این همه حرف جا گذاشتم تو دقایق؟

چرا جلوی اشکامو گرفتم؟چرا وقتی با اون حال در خونه از ماشین پیاده شد فقط گفتم مواظب خودت باش؟؟

چرا تو لحظه های حیاتی و بحرانی با دیدن قیافش یا اشکاش هنگ میکنم؟

چرا با همه بودنم تو اون لحظه ها ولی نیستم؟؟؟؟

........

بانو

خاتون من

منو ببخش واسه نبودن های ناخواسته ام

واسه تمام بودن های که بدتر از نبودن بود واسه تو.

پ.ن غمناکم بسیار.غم از دست دادنو نبودن های مزخرفم

غم دیدن اشک های...

..........

پ.ن

به مادرم گفتم دیگر تمام شد

گفتم همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم

پ.ن برای امرزش دایی بانوی شبان من دعا کنید.مرسی